วิธีทำใจเมื่ออกหัก

posted on 26 Oct 2010 14:15 by jiraput101

วิธีทำใจเมื่ออกหัก
2007-11-12 12:54:24


วิธีทำใจจากการอกหัก

พูดถึงเรื่องการจีบสาวมาซะ มาก จีบแบบโน้น จีบแบบนี้ แต่อันที่จริงแล้วนั้น การจีบก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งที่ทำให้คนสองคนหันมารักกัน ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว มันยังมีปัจจัยอีกหลายๆอย่างที่ทำให้คนสองคนเข้ากันได้ ลักษณะนิสัย ความสนใจ โอกาสที่ได้อยู่ชิดใกล้ และที่สำคัญที่สุดก็คือ การถูกใจ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นนามธรรมที่สุด ดังนั้น "การจีบ" ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรม..ช่วยอะไรคุณไม่ได้ (แม้จะผ่านคอร์สจีบสาวกับผู้เขียนมาแล้วก็ตาม)

 

ผลที่ได้ก็คือ การอกหัก T_T

 

อกหักเป็นเรื่องธรรมชาติ คิดดูละกันว่าในโลกนี้มีคน 6,000 ล้านคุณ แต่คุณเองก็ยังเคยชอบสาวมาแค่ไม่กี่สิบคน คิดเป็น <0.000001% ดังนั้น Probability ที่ผู้หญิงคนนั้นจะมาชอบคุณมันก็คงไม่ต่างอะไรกันเท่าไหร่หรอก จริงมั้ย :P ส่วนคนที่คบกันเป็นแฟนแล้วเลิกรา ก็แหมคู่แท้มันก็มีได้แค่คนเดียวใน 6 พันล้านล่ะน่า ดังนั้นโอกาสมันยิ่งน้อยกว่านั้นเสียอีก หุหุ...ดังนั้นอกหักจึงเป็นธรรมชาติ ที่คนธรรมดาๆอย่างเราจะต้องเผชิญเสมอๆ ที่ไม่น่ามีอะไรจะมาต้องเสียใจกับมัน

แต่มันก็เสียใจนา...โอ๋ โอ๋ โอ๋

 

อ่า งั้นมาหาวิธีแก้อาการอกหักกัน

อย่างแรกที่ต้องทำก็คือ ถามตัวเองก่อนว่า คุณอยากจะเป็นเพื่อนกับเขาต่อไปไหม

 

ถ้าตอบ ไม่ ให้ไปที่ข้อ 1

ถ้าตอบ ใช่ ให้ไปที่ข้อ 2

 

1. ไม่: วิธีนี้จะทำให้คุณตัดใจจากเธอได้สนิท และไม่กลับมาคิดถึงมันอีก แต่ว่าคุณอาจจะต้องเสียเพื่อนดีๆสักคนหนึ่งไป และเธอเองก็อาจจะเสียใจไม่น้อยไปกว่าคุณ ซึ่งถ้าคุณรักเธอจริง..คุณอยากจะให้เธอเสียใจหรือเปล่า แต่หากการพบหน้ากันทำให้คุณทนไม่ไหว จะต้องกลับไปอาการหนักใหม่ การตัดใจก็จะเป็นการช่วยเหลือได้ในระยะยาว

ข้อจำกัด: สำหรับคนที่จำเป็นต้องเจอกันทุกวัน เช่น เรียนหรือทำงานอยู่ด้วยกัน แต่สำหรับคนที่อยู่ห่างไกลกันมันก็จะง่ายมาก

1.1 หลีกเลี่ยงการพบเจอ

- พยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอให้ได้มากที่สุด เช่น เคยไปไหนมาไหนด้วยกันตอนกลางวันก็ไม่ต้องไป

- delete และ block ออกจาก msn จะได้ไม่เห็นแม้แต่ชื่อของเธอที่เป็นตัวหนังสือ และเผลอคุย

- ลบเบอร์ของเธอออกไปจากโทรศัพท์ ไม่ก็เปลี่ยนเป็นชื่อคนอื่นซะ แล้วก็ไม่ต้องโทร

- เลิกเขียน blog หรือ diary ถึงเธอซะที การพร่ำพรรณนาว่าเสียใจ ไม่ได้แปลว่าจะทำให้คุณเสียใจน้อยลง

- บอกเพื่อนว่า "ไม่ต้องถาม" ถึงเรื่องที่ผ่านมา เพราะคุณไม่ต้องการจะพูดถึงมันอีก เว้นแต่เพื่อนคนนั้นจะบอกคุณถึงความโชคดีของคุณที่สามารถหลุดออกมาจากห้วง ของผู้หญิง/ผู้ชาย คนนั้นได้ซะที ซึ่งก็จะทำให้คุณยิ้มได้ :D

1.2 พบปะคนอื่น หรือทำกิจกรรมอื่นที่จะดึงดูดความสนใจของคุณไป

- ให้เวลากับเพื่อนๆ และพ่อแม่มากขึ้นกว่าเดิม

- กลับมาสนใจการเรียนบ้าง หลังจากที่ปล่อยให้ตกต่ำมานาน

- ถ้ายังว่างอยู่ ให้หางานพิเศษหรืองานอดิเรกทำ เช่น เล่นกีฬา อ่านหนังสือ แต่ห้ามทำอะไรที่คุณนึกถึงเธอ เช่น ร้องเพลงหรือเล่นดนตรีที่ทำให้คุณ emotional มากเกินไป

- หาเหยื่อรายต่อไปแทน จริงๆแล้ววิธีนี้เป็นวิธีที่เวิร์คมาก เพราะเมื่อเหยื่อรายใหม่เข้ามา (ซึ่งไม่ได้แปลว่าคุณจะไปตกหลุมรักรายนั้น ต่อ แต่ก็แค่ไปปิ๊งๆ หรือคลั่งเล็กน้อย) ก็จะทำให้คุณลืมเค้าได้ง่ายขึ้น ซึ่งอาจจะวิธีคลั่งดารานักร้องอะไรแบบนั้นก็ได้ ไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตและหัวใจดี

 

2.ใช่: ซึ่งก็คือการที่คุณพยายามจะทำตัวเหมือนเดิม เพื่อรักษาความสัมพันธ์แบบเพื่อนไว้อยู่ วิธีนี้ไม่ง่าย แต่ถ้าทำได้คุณก็จะเก่งมาก วิธีทำก็คล้ายๆกับข้อ 1.2 ข้างบนนั่นแหละ ก็คือในขณะที่คุณก็ยังเป็นเพื่อนกับเค้าอยู่ คุณก็อาจจะให้เวลากับครอบครัวหรือเพื่อนคนอื่นมากขึ้น ซึ่งถ้าผู้หญิงเค้าไม่ได้สนิทกับคุณมากนัก มันก็โอเค แต่บางทีถ้าเกิดว่าเป็นเพื่อนที่สนิทมากๆ แล้วคุณห่างเหินออกไป เค้าอาจจะรู้สึกเสียใจมากๆ และมันก็จะไม่ดีกัน ทั้งสองฝ่าย ทั้งนี้คุณต้องระลึกเอาไว้ว่า ผู้หญิง นั้นต่างจากผู้ชาย ตรงที่เธอสามารถเป็นเพื่อนกับคนที่เคยมารักเธอ คนที่เธอหักอก หรือแม้แต่คนมาหักอกเธอได้เสมอ ก็ให้คุณชั่งน้ำหนักดู ว่า การใกล้ชิดให้ได้มากที่สุดระดับไหนที่จะไม่ทำให้คุณกลับมาคลุ้มคลั่งเรื่อง เดิมต่อ แต่ก็อาจจะใช้วิธีแก้ปัญหาอื่นๆได้เช่น

- ในการสนทนาก็อย่าหลุดบทหวานออกมาให้เห็น เน้นบรรยากาศแบบเพื่อนคุยกับเพื่อน

- อย่าไปหลุดพูดเรื่องเก่าๆที่ผ่านมาแล้วอีก

- มองเรื่องในอดีตที่ช้ำๆให้กลายเป็นเรื่องฮาๆ และมองเรื่องนั้นในมุมมองของคนนอกแทน คืออย่าคิดว่ามันเป็นเรื่องของเรา ให้คิดว่า เพื่อนเราคนนี้(เธอ)เคยคบกับใครสักคน..

- กิจกรรม จากที่ไปทำอะไรแบบที่คนรักกันเค้าทำกัน ก็เปลี่ยนเป็นกิจกรรมมันๆเน้นฮาๆ อะไรแบบนั้น หรือการไปกับคนหมู่มาก

- อย่าหึงเด็ดขาด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น และแสดงความยินดีกับหนุ่มคนใหม่ของเธอ มองหนุ่มคนนั้นในแง่ดี และดีใจกับเธอที่มีคนดีๆมาดูแล

ฯลฯ

 ซึ่งสิ่งนี้มันก็ต้องอาศัย ระยะเวลา คุณอาจจะพบว่าระยะแรกๆนั้นคุณจะทำใจยากมาก แต่หลังๆก็อาจจะชินเอง เพราะเธอซึ่งอยากเป็นเพื่อนกับคุณอยู่ ก็จะพยายามช่วยคุณในเรื่องนี้ด้วย

ที่ สำคัญจำเอาไว้ว่า:...หากคุณทำใจกับเธอได้แล้ว และเริ่มแคร์เธอน้อยลง (พูดง่ายๆคือ เลิกจีบแล้ว) จงปฏิบัติตนกับเธอเหมือนเดิม  เคยไปกินข้าวกันก็ทำแบบนั้น เคยไปเที่ยวกันก็ทำแบบนั้น เพราะฉะนั้นคุณอาจจะสูญเสียเพื่อนที่ดีคนหนึ่งไปจริงๆ

 

อาจจะทำยากสักนิด  แต่พึงคิดไว้ว่า    รักตัวเองให้มาก  ๆๆ

 

ขอบคุณ ผู้เขียน

 

ภาษานั้นสำคัญไฉน

posted on 26 Oct 2010 13:38 by jiraput101

ภาษานั้นสำคัญไฉน

 

ธรรมชาติของภาษา

 

ข้อที่ 1 ใช้เสียงสื่อความหมาย เสียงในภาษาไทยมี 2 ลักษณะ คือ

           1.1 เสียงที่สัมพันธ์กับความหมาย    หมายความว่า ฟังเสียงแล้วเดาความหมายได้ เสียงเหล่านี้มักจะเป็นเสียงที่

เลียนเสียงธรรมชาติ    เช่น ครืน, เปรี้ยง, โครม, จัก ๆ หรือเลียนเสียงสัตว์ร้อง เช่น กา, อึ่งอ่าง, แพะ,    เจี๊ยบ, ตุ๊กแก

              1.2 เสียงที่ไม่สัมพันธ์กับความหมาย    ในแต่ละภาษาจะมีมากกว่าเสียงที่สัมพันธ์กับความหมาย เพราะเสียงต่าง ๆ

 จะมีความหมายว่าอย่างไรนั้น    ขึ้นอยู่กับข้อตกลงกันของคนที่ใช้ภาษานั้น ๆ เช่น ในภาษาไทยกำหนดความหมายของเสียง   กิน ว่า

นำของใส่ปากแล้วเคี้ยวกลืนลงคอ ภาษาอังกฤษใช้เสียง eat ในความหมายเดียวกันกับเสียงกิน

 

ข้อที่ 2 ภาษาจะเกิดจากการรวมกันของหน่วยเล็ก ๆ จนเป็นหน่วยที่ใหญ่ขึ้น

            หน่วยในภาษา หมายถึง    ส่วนประกอบของภาษาจะมีเสียงคำและประโยค ผู้ใช้ภาษาสามารถเพิ่มจำนวนคำจำนวนประโยค

ขึ้นได้มากมาย เช่น ในภาษาไทยเรามีเสียงพยัญชนะ 21 เสียง เสียงสระ 24 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5  เสียง ผู้เรียนลองคิดดูว่าเมื่อเรา

นำเสียงพยัญชนะ เสียงสระ เสียงวรรณยุกต์มาประกอบกันก็จะได้คำมากมาย    นำคำมาเรียงต่อกันก็จะได้เป็นวลี  เป็นประโยค เราจะ

สร้างประโยคขึ้นได้มากมาย และหากเรานำประโยคที่สร้างขึ้นมาเรียงต่อกันโดยวิธีมารวมกัน   มาซ้อนกัน ก็จะทำให้ได้ประโยคที่ยาว

ออกไปเรื่อย ๆ

 

ข้อที่ 3 ภาษามีการเปลี่ยนแปลง

           สาเหตุของการเปลี่ยนแปลง

           1. การพูดจากกันในชีวิตประจำวัน    สาเหตุนี้อาจจะทำให้เกิดการกลมกลืนเสียง เช่น เสียงเดิมว่า

อย่างนี้

กลายเป็น

อย่างงี้

มะม่วงอกพร่อง

กลายเป็น

มะม่วงอกร่อง

สามแสน

กลายเป็น

สามเสน

สู้จนเย็บตา

กลายเป็น

สู้จนยิบตา

                                     

                                                                                                                                                             

              2. อิทธิพลของภาษาอื่น    จะเห็นว่าภาษาอังกฤษมีอิทธิพลในภาษาไทยมากที่สุดอยู่ในขณะนี้ เช่น มาสาย มักจะ

ใช้ว่ามาเลท    (late)

              คำทักทายว่า สวัสดี    จะใช้ ฮัลโล (ทางโทรศัพท์) หรือเป็นอิทธิพลทางด้านสำนวน เช่น สำนวนที่นิยมพูดในปัจจุบัน   

ดังนี้

              “ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น”    น่าจะพูดว่า “ได้รับการต้อนรับอย่างดี”

              “จับไข้” น่าจะพูดว่า “เป็นไข้” นันทิดา แก้วบัวสาย จะมาในเพลง “เธอ” น่าจะพูดว่า นันทิดา แก้วบัวสายจะมาร้องเพลง

“เธอ”

             3. ความเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม   

              สิ่งแวดล้อมมีการเปลี่ยนแปลง มีความเจริญมากขึ้น ของเก่าก็เลิกใช้ สิ่งใหม่ก็เข้ามาแทนที่ เช่น การหุงข้าวสมัยก่อน

มีการดงข้าว แต่ปัจจุบันใช้หม้อหุงข้าวไฟฟ้า คำว่า ดงข้าว ก็เลิกใช้ไป หรือบ้านเรือนสมัยก่อนจะใช้ไม้ไผ่ปูพื้น  จะเรียกว่า “ฟาก”

ปัจจุบันใช้กระเบื้อง ใช้ปูน ปูแทน คำว่า ฟาก ก็เลิกใช้ไป นอกจากนี้ยังมีคำอีกพวกที่เรียกว่า คำสแลง หรือแสลง เป็นคำที่มีอายุ

ในการใช้คำสั้น ๆ จะนิยมใช้เฉพาะวัย เฉพาะคนในแต่ละยุคสมัย    เมื่อหมดสมัย หมดวัยนั้น คำเหล่านี้ก็เลิกใช้ไป

           

                                                                                 ตัวอย่างคำแสลง เช่น    กระจอก กิ๊กก๊อก เจ๊าะแจ๊ะ ซ่า เว่อ ฯลฯ

           

                                                                                 สรุป ภาษาทุกภาษาต้องมีการเปลี่ยนแปลง    สาเหตุการเปลี่ยนแปลงมี 3 ประการ ดังนี้

                                                        1. การพูดจากันในชีวิตประจำวัน

                                                        2. อิทธิพลของภาษาอื่น

                                                        3. ความเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม

               อย่างไรก็ตาม ภาษาเป็นเอกลักษณ์ของชาติ  เป็นวัฒนธรรมที่มีลักษณะเฉพาะตัว ดังนั้น จึงควรช่วยกันรักษาเอกลักษณ์

ของภาษาทางด้านไวยากรณ์อย่าให้เปลี่ยนแปลง

เสียงและอักษรไทย

 

                    เสียง

           ในภาษาไทยจะมีเสียงสระ    เสียงพยัญชนะ และเสียงวรรณยุกต์

             เสียงสระ เกิดจากลมที่ออกจากปอด    ไม่มีการปิดกั้นลมผ่านลำคอออกมาโดยตรง

             เสียงสระในภาษาไทย    มี 24 เสียง จำแนกได้เป็น 2 พวก คือ

              1. สระเดี่ยว หรือเรียกอีกอย่างว่า    สระแท้ มีทั้งหมด 18 เสียง

                อะ/อา/อิ/อี/อึ/อื/อุ/อู/เอะ/เอ/แอะ/แอ/โอะ/โอ/เอาะ/ออ/เออะ/เออ

              2. สระเลื่อน หรือเรียกอีกอย่างว่า    สระประสม มี 6 เสียง ได้แก่

                เอียะ คือ อิ+อะ,    เอีย คือ อี+อา, เอือะ คือ อึ+อะ, เอือ คือ อึ+อา, อัวะ คือ อุ+อะ, อัว คือ อู+อา

            

                                          เสียงพยัญชนะ หมายถึง เสียงที่เดินทางไม่สะดวก ทางเดินของลมถูกปิดกั้นหรือถูกทำให้แคบจนลมต้องเสียดแทรก

ออกมา

              เสียงพยัญชนะในภาษาไทย    มี 21 เสียง ได้แก่ เสียง กอ/คอ/งอ/จอ/ชอ/ซอ/ดอ/ตอ/ทอ/นอ/บอ/ปอ/พอ/ฟอ/มอ/ยอ/

รอ/ลอ/วอ/ ออ/ฮอ

 

             เสียงวรรณยุกต์ หมายถึง เสียงที่เปล่งออกมาแล้วจะมีเสียงสูงต่ำต่างๆ กันเสียงสูงต่ำที่ต่างกันนี้มีนัยสำคัญทำให้

ความหมายต่างกัน    เสียงวรรณยุกต์มี 5 เสียง คือ เสียงสามัญ เสียงเอก เสียงโท เสียงตรี และเสียงจัตวา

                    อักษรไทย

           อักษร คือ เครื่องหมายที่ใช้แทนเสียง อักษรไทย คือ เครื่องหมายที่ใช้แทนเสียงในภาษาไทย อักษรที่ใช้แทนเสียง

สระเรียกว่ารูปสระ อักษรที่ใช้แทนเสียงพยัญชนะเรียกว่า รูปพยัญชนะ อักษรที่ใช้แทนระดับเสียงสูงต่ำ เรียกว่า รูปวรรณยุกต์

           เมื่อใช้อักษรแทนเสียงในพยางค์ก็จะมีอักษรแทนเสียงพยัญชนะต้น    และสระ เช่น พา ดู ถ้าพยางค์นั้นมีพยัญชนะท้าย

ก็จะมีอักษรที่แทนเสียงพยัญชนะท้าย    ซึ่งเรียกว่าพยัญชนะสะกด เช่น กิน มาก รีบ บางพยางค์จะมีอักษรแทนเสียงสูงต่ำด้วย   

เช่น บ้านป้า ข้า จ๊ะเอ๋

             ดังนั้น อักษรไทยก็คือเครื่องหมายที่ใช้แทนเสียงในภาษาไทย    โดยจำแนกออกมาเป็นรูป ดังนี้

            1. เสียงพยัญชนะจะมี    21 เสียง มีรูปพยัญชนะ 44 รูป คือ ก-ฮ

           2. เสียงสระ จะมี    24 เสียง มีรูปสระ 21 รูป แต่จะมีเสียงสระอีกประเภทหนึ่งที่มีเสียงเหมือนมีเสียงตัวสะกด  และเป็น

เสียงที่ซ้ำกับเสียงที่มีอยู่ในภาษาไทยแล้ว เสียงที่ซ้ำเหล่านี้เรียกว่า    เสียงสระเกินมี 8 เสียง คือ เสียง อำ ใอ (ไอ) เอา ฤ ฤา หากจะนำ

เสียงสระเกินมารวมก็จะได้เสียงสระในภาษาไทย    32 เสียง

            3. เสียงสูงต่ำในภาษา    จะเรียกว่าเสียงวรรณยุกต์ พยางค์ที่มีพยัญชนะและสระเหมือนกัน แต่เสียงสูงต่ำไม่เหมือนกันจะ

ทำให้ความหมายต่างกัน    อักษรที่ใช้แทนเสียงสูงต่ำ เรียกว่า วรรณยุกต์มี 5 เสียง 4 รูป

          ข้อสังเกตเกี่ยวกับการใช้อักษรไทย

          ในการใช้ภาษาเพื่อส่งเสริมบุคลิกภาพนั้น    ผู้เรียนจะต้องใช้อักษรไทยได้อย่างถูกต้องในการถ่ายทอดเสียงออกมาเป็นลาย

ลักษณ์อักษร    ซึ่งการใช้อักษรแทนเสียงในภาษาไทยมีปัญหาควรพิจารณาดังนี้

            1. รูปพยัญชนะหลายรูปมีเสียงซ้ำกันทำให้เกิดปัญหาในการเขียนรูปว่าควรจะใช้รูปใดแทนเสียงที่ซ้ำนั้น 

เสียง

รูป

ตัวอย่าง

คอ

ซอ

นอ

ทอ

ข ค ฆ

ซ ศ ษ ส

ณ น

ท ธ ฑ ฒ

ข้า ค่า ฆ่า

ทาส พิศวาส เศษ

ปักษิณ ทักษิณ

ญาณ ฌาน พุทธ วุฒิ ไพฑูรย์

ธัช

            2. รูปพยัญชนะบางรูปไม่ออกเสียงจึงเป็นปัญหาในการเขียน

                  1. พยัญชนะที่มีเครื่องหมายทัณฑฆาตกำกับ    เช่น สายสิญจน์ ลักษมณ์

                  2. ร หรือ ห ที่ต้องเขียนรูปแต่ไม่ออกเสียง    เช่น สามารถ พรหม ปรารถนา

                  3. มีรูปพยัญชนะที่เขียนตามหลังพยัญชนะตัวสะกดในคำ    เช่น พุทธ กอปร

                  4. เสียง ซอ แต่เขียนรูปพยัญชนะเป็น    ทร ทราย ทราบ เทริด ทรุด

                 5. รูปพยัญชนะ    ต้องเขียนลงในคำ แต่ไม่อ่านออกเสียงเป็นพวก เช่น จักร สมุทร

              3. คำบางคำมีเสียงสระ    อะ แต่ไม่ปรากฏรูปสระ อะ เกิดปัญหาว่า เมื่อใดควรประวิสรรชนีย์ เมื่อใดไม่ควรประวิสรรชนีย์  เช่น

 ออกเสียงว่า สะกัด ควรจะเขียนว่า สกัด หรือ สะกัด จึงจะถูกต้อง ออกเสียงว่า ละเอียดละออ จะเขียนว่า ละเอียดละออ หรือ ละเอียดลออ

 จึงจะถูกต้อง

               4. คำบางคำมีรูปกับเสียงวรรณยุกต์ไม่ตรงกัน    รูปวรรณยุกต์นั้นจะใช้ได้ถูกต้องก็ต่อเมื่อผู้เรียนพิจารณาว่าพยัญชนะต้นเป็น

อักษรสูงหรืออักษรกลางหรืออักษรต่ำ    สระมีเสียงสั้นหรือยาว พยัญชนะ ตัวสะกด เป็นพยัญชนะในมาตราใด

                5. คำบางคำรูปสระบางรูปไม่ออกเสียง    เช่น และ ในคำ ญาติ ธาตุ อุบัติเหตุ เกิดปัญหาว่า สระที่ไม่ออกเสียงปรากฏในคำใด

ได้บ้าง    ทำให้ไม่แน่ใจว่าจะเขียน สังเกต หรือ สังเกตุ อนุญาติ หรือ อนุญาต

คำและประโยค

                   

                    คำมูล

           คำมูลแต่ละคำมีความหมาย    จะมีพยางค์เดียว หรือหลายพยางค์ก็ได้ ตัวอย่างเช่น

              คำมูล 1 พยางค์ เช่น    พ่อ แม่ พี่ น้อง

              คำมูล 2 พยางค์ เช่น    กระดาษ สุนัข กุญแจ

              คำมูล 3 พยางค์ เช่น    นาฬิกา จริยา กิริยา สกุณา

              คำมูลบางคำมีความหมายเหมือนกัน    เช่น คำมูลที่มีความหมายว่า น้ำ คือ วารี ชลาลัย ชล อุทก

              คำมูลบางคำมีรูปเหมือนกัน    แต่ความหมายต่างกันตามข้อความที่มาประกอบ ยกตัวอย่างคำว่า “ติด” จะมี

ความหมายได้หลายอย่างคือ มีความหมายว่า “ทำให้แน่น” เช่น  ติดกาว หรือมีความหมายว่า “จุดหรือก่อขึ้น” เช่น  ติดไฟ 

หรือมีความหมายว่า“ใกล้ชิด” เช่น อยู่ติดกัน เป็นต้น

                    คำประสม

           คำประสม เกิดจากคำมูลตั้งแต่สองคำมาประสมกัน ทำให้เกิดคำใหม่ที่มีความหมายใหม่ แต่ยังคงเค้าความหมาย

เดิม เช่น น้ำใช้ม้านั่ง    มีดพับ ดวงตรา กันชน ห้องรับแขก ไม้จิ้มฟัน ผ้าปูโต๊ะ ของกลาง ชาวบ้าน เป็นต้น

                    คำซ้ำ

           คำซ้ำ เกิดจากการซ้ำเสียงคำมูล    ซึ่งมักจะเป็นคำพยางค์เดียว จะมีลักษณะดังนี้คือ ออกเสียงเหมือนกัน เขียน

เหมือนกัน  และทำหน้าที่อย่างเดียวกันในประโยค โดยใช้เครื่องหมายไม้ยมก (ๆ) แทนเสียงที่สอง    เช่น นั่ง ๆ นอน ๆ

เบา ๆ เร็ว ๆ เป็นต้น

                    คำซ้อน

           คำซ้อน เกิดจากการซ้อนคำ    คำมูลที่นำมาซ้อนกันมักจะมีความหมายใกล้เคียงกันหรือเสียงใกล้เคียงกัน เช่น ถนนหนทาง

ครูบาอาจารย์ บ้านเรือน รุ่งริ่ง กระตุ้งกระติ้ง ฯลฯ

                    คำสมาส

           คำสมาส เกิดจากการนำคำที่มาจากภาษาบาลีสันสกฤตมารวมกันเป็นคำเดียวกัน    คำสมาสคล้ายกับคำประสม ต่างกันตรง

ที่คำประสมคำหลักมักอยู่ข้างหน้า คำขยายจะอยู่ข้างหลัง    ส่วนคำสมาสคำหลักมักจะอยู่ข้างหลัง คำขยายมักจะวางอยู่ข้างหน้า เวลา

แปลความคำสมาส    จะแปลจากคำหลังมาหาคำหน้า โปรดดูตัวอย่างต่อไปนี้

             ประวัติ + ศาสตร์  เป็น  ประวัติศาสคร์

             พละ + ศึกษา       เป็น  พลศึกษา

             สัมพันธ์ + ไมตรี   เป็น  สัมพันธไมตรี

             วัฒนะ + ธรรม ®  เป็น วัฒนธรรม เป็นต้น

                    คำสนธิ

           คำสนธิ  เกิดจากการนำคำที่มาจากภาษาบาลี    สันสกฤต มารวมกัน แต่การมารวมกันนั้น มิได้นำคำมาเรียงติดต่อกัน

อย่างคำสมาส แต่จะมีการเชื่อมเสียงให้กลมกลืนตามหลักภาษาบาลี    สันสกฤต โปรดดูตัวอย่างต่อไปนี้

              วิทยา + อาลัย      เป็น    วิทยาลัย

               ธนู + อาคม        เป็น    ธันวาคม

               สุข + อุทัย          เป็น    สุโขทัย

              มนัส + ภาว         เป็น   มโนภาพ เป็นต้น

ประโยค

           ประโยคที่ดี จะต้องสื่อสารได้ตรงจุดมุ่งหมาย    มีลักษณะสำคัญ 3 ประการคือ

              1. ความถูกต้อง ความถูกต้องของประโยคจะต้องมีส่วนสำคัญ    2 ประการ

                   1.1 ใช้ถ้อยคำสำนวนได้ถูกต้อง    ตรงความหมาย

                   1.2 เรียงลำดับคำถูกต้องตามหน้าที่ของคำ

              2. มีความชัดเจน    ประโยคที่มีความชัดเจน มีลักษณะดังนี้

                   2.1 มีความหมายได้    1 ความหมาย ไม่กำกวม ประโยคที่มีความหมายกำกวม หรือไม่ชัดเจน เช่น เขาเบื่อปลา 

ประโยคนี้อาจจะหมายความว่า เขาวางยาเบื่อปลา หรืออาจจะหมายความว่าเขาไม่อยากกินปลาอีกแล้ว    ถ้าจะทำให้ประโยคนี้

ชัดเจนควรเติมข้อความหรือคำลงไป เช่น เขาเบื่อปลาเอาไปขาย เขาเบื่อปลาจึงกินผักแทน

                   2.2 วางส่วนขยายให้ถูกที่    หากวางส่วนขยายผิดที่จะทำให้เกิดความไม่ชัดเจนได้ เช่น ประโยคที่เขียนหรือพูดว่า

“การทำบุญย่อมมีผลเสมอแม้เพียงเล็กน้อย”    ประโยคนี้ไม่ชัดเจนเพราะ “แม้เพียงเล็กน้อย” อาจขยาย “การทำบุญ”

หรือขยาย “ผล” ก็ได้ ควรเขียนให้ชัดเจนลงไปว่า “การทำบุญแม้เพียงเล็กน้อยย่อมมีผลเสมอ” หรือจะเขียนว่า  “การทำบุญย่อม

มีผลเสมอแม้ทำเพียงเล็กน้อย” หากต้องการให้ขยาย “ผล” ควรเขียนว่า    “การทำบุญย่อมให้ผลเสมอแม้จะเป็นผลเพียง

เล็กน้อย

             3. มีความกระชับรัดกุม    คือเป็นประโยคสั้น ๆ แต่ได้ใจความครบถ้วน ชัดเจน ไม่ใช้คำเกินความจำเป็น

สรุปปัญหาเรื่องการใช้คำและประโยคในภาษาไทย

           1. คำที่มีหลายความหมาย    อาจทำให้ประโยคกำกวมได้ จึงต้องระวัง ควรขยายความให้ประโยคนั้นชัดเจน ตรงตามจุด

มุ่งหมายของผู้พูด

              2. คำที่มีความหมายเหมือนกันมิใช่ว่าจะใช้แทนกันได้เสมอไป    เช่น คลอก หมายความว่า ลวก เผา ลน “ครอบครัวนี้ถูก

ไฟคลอก” แต่เราจะไม่ใช้ว่า “น้ำร้อนคลอกมือ”

              3. คำซ้ำกับคำซ้อนบางคำ    ความหมายใกล้เคียงกัน แต่ใช้แทนกันไม่ได้ เช่น เขาคาดเข็มขัดหลวม ๆ ไม่ใช่ เขาคาด

เข็มขัดหละหลวม

             4. คำซ้อนกับคำมูล    ความหมายใกล้เคียงกัน แต่ใช้แทนกันไม่ได้ เช่น ใช้ว่าลมทะเลพัดจัด ไม่ใช้ลมทะเลพัดจัดจ้าน

             5. คำซ้อนบางคำถ้าสับลำดับความหมายจะเปลี่ยนไปใช้แทนกันไม่ได้ เช่น เขานอนเหยียดยาวไม่ใช้ว่า เขานอนยาวเหยียด

             6. คำซ้อน 4 คำ หรือ    6 คำ จะไม่นำมาใช้ในภาษาระดับทางการ จะมีแต่ในภาษาพูดเท่านั้น เช่น ป่าแถวนี้เต็มไปด้วย

งูเงี้ยวเขี้ยวขอ, เขาชอบสะสม ถ้วยโถโอชามไว้มากมาย

             7. คำประสมกับคำสมาสที่มีเหมือนกัน    จะใช้แทนกันไม่ได้ เช่น “หมอฟัน” กับ “ทันตแพทย์” ทันตแพทย์ จะใช้ในภาษา

ระดับทางการ

             8. การเรียงลำดับคำผิด    ก็ทำให้ประโยคกำกวมได้เช่น “ฉันสงสารหนูน้อยอยู่ข้างชายหนุ่มที่กำลังร้องไห้”

             9. คำสันธานที่ใช้ผิด    จะทำให้ประโยคมีความหมายผิด เช่น เขาทำงานมากกว่าคนอื่นเพราะไม่มีใครเห็นความดีของเขา

เลย  สันธานนี้ควรจะใช้ว่า แต่ จึงจะถูกต้อง

 

 

เสียงในภาษามี ๓ ชนิด

posted on 26 Oct 2010 13:32 by jiraput101

เสียงในภาษามี ๓ ชนิด

     เสียงในภาษามี ๓ ชนิดได้แก่
             ๑.เสียงสระ
             ๒.เสียงพยัญชนะ
             ๓.เสียงวรรณยุกต์

     - เสียงสระ
               เสียงสระ หรือเสียงแท้ เป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอโดยตรง  โดยไม่ถูกสกัดกั้นในฐานใด ๆ แต่มีการเปลี่ยนแปลงระดับของรูปลิ้นและรูปริมฝีปากลมผ่านเส้นทำให้เสียงสั่นสะเทือน  เกิดเป็นเสียงก้อง
               อวัยวะที่มีบทบาทสำคัญในการดัดแปลงลมจากปอดให้เป็นเสียงสระต่าง ๆ ได้แก่ริมฝีปากกับลิ้นนั่นคือการเปล่งเสียงสระ  ริมฝีปากจะเปลี่ยนรูปเป็นริมฝีปากห่อหรืไม่ห่อลักษณะของลิ้นจะอยู่ในตำแหน่งระดับต่างๆกัน
                                                   เสียงสระ     เกิดจากลม  -  ปอด  -  หลอดลม  -  กล่องเสียง
                                                                                                                       /          \
                                                                                                                 ปาก          จมูก

            ๑.รูปสระในภาษาไทย
                         รูปสระในภาษาไทยมีทั้งหมด ๒๑ รูป เขียนเป็นเครื่องหมายและมีชื่อเรียกต่างกัน  บางเครื่องหมายใช้โดดๆ ก็มี บางเครื่องหมายใช้ประสมกับรูปสระอื่นเพื่อให้เกิดเสียงสระใหม่สระทั้ง ๒๑ รูปมีดังนี้
๑) – ะ เรียกว่า วิสรรชนีย์
๒) - า  เรียกว่า  ลากข้าง
๓) - ิ เรียกว่า พินทุอิ
๔) - ํ เรียกว่า  หยาดน้ำค้าง หรือ นิคหิต (นฤคนิต)
๕) - ั เรียกว่า  ไม้หันอากาศ หรือไม้ผัด
๖) - ่  เรียกว่า ฝนทอง
๗) - ็เรียกว่าไม้ไต่คู้
๘) - ุ  เรียกว่า  ตีนเหยียด
๙) - ู เรียกว่า  ตีนคู้
๑๐) เ- เรียกว่า  ไม้หน้า
๑๑) ใ- เรียกว่า  ไม้ม้วน
๑๒) ไ-  เรียกว่า ไม้มลาย
๑๓) โ-  เรียกว่า  ไม้โอ
๑๔) ฤ  เรียกว่า  ตัวรึ
๑๕)  ฤๅ เรียกว่า  ตัวรือ
๑๖)  ฦ เรียกว่า  ตัวลึ
๑๗)  ฦๅ เรียกว่า ตัวลือ
๑๘)  - อ เรียกว่า ตัวออ
๑๙) - ย  เรียกว่า  ตัวยอ
๒๐) -ว  เรียกว่า  ตัววอ
๒๑) ่ ่  เรียกว่า  ฟันหนู

 

๒.เสียงสระในภาษาไทย
           
เสียงสระในภาษาไทยมีทั้งหมด ๒๔ เสียง  แบ่งออกเป็น๒ชนิด คือ  สระเดี่ยว ๑๘ เสียง  และสระประสม ๖ เสียง
                   ๑) สระเดี่ยว  บางทีเรียกว่าสระแท้ เป็นเสียงสระที่เกิดจากการเปล่งเสียงออกจากลำคอ  แล้วถูกลิ้นหรือริมฝีปากเกลาเสียง  เกิดเสียงเพียงฐานเดียว  ซึ่งจะประกอบด้วยสระเสียงสั้น  และสระเสียงยาว
                   ๒)สระประสม  เป็นเสียงสระที่ออกเสียงสระแท้ ๒ เสียงประสมกันจึงเรียกว่า "สระประสม" หรือเรียกว่า "สระเลื่อน" เพราะเมื่อออกเสียงสระหนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นออกเสียงสระอีกเสียงหนึ่ง  ลิ้นจะเปลี่ยนจากลักษณะหนึ่งไปเป็นอีกลักษณะหนึ่ง ในขณะที่ออกเสียงจะทำให้รูปริมฝีปากเปลี่ยนไป

-เีสียงพยัญชนะ
           เสียงพยัญชนะหรือเสียงแปร  เป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอ  แล้วถูกสกัดกั้นจากฐานต่างๆ  จนทำให้เกิดเสียงก้อง  และไม่ก้อง
                                                           เสียงพยัญชนะ  เกิดจากลม - ปอด - หลอดลม (ถูกถัก)
                                                                                                                          /       \ 
                                                                                                                        ปาก     จมูก
           ๑)ที่เกิดของพยัญชนะ
                     พยัญชนะไทยมีทั้งหมด ๔๔ รูป  สามารถแบ่งตามที่เกิดหรือที่เรียกว่า "ฐานกรณ์" ได้ ๕ ฐานกรณ์ หรือ ๕ วรรค กับ ๑ เศษวรรค  โดยพยัญชนะที่จัดเข้าวรรคได้  จะจัดได้เป็นเศษวรรค ดังนี้

 แถวที่

 ๑      ๒     ๓     ๔     ๕

 พยัญชนะที่ไทยเพิ่ม

หมายเหตุ

 ฐานกรณ์

 วรรคกะ (ฐานคอ)

    ก       ข     ค      ฆ     ง

 ฃ   ฅ

 ง น ม ๓ ตัีวนี้เรียกว่า   พยัชนะ "นาสิก"  เพราะเสียงออกทางจมูก

 วรรคจะ (ฐานเพดานแข็ง)

    จ       ฉ     ช      ฌ    ญ

 ซ

 วรรคฏะ (ฐานปุ่มเหงือก)

    ฏ       ฐ     ฑ     ฒ     ณ

 ฎ

 วรรคตะ (ฐานฟัน)

    ต       ถ     ท      ธ     น

 ด

 วรรคปะ (ฐานริมฝีปาก)

    ป       ผ     พ      ภ     ม

 บ  ฝ  ฟ

 เศษวรรค

    ย       ร      ล     ว  ส  ห ฬ
                 ํ (นิคหิต)

 ศ  ษ  อ  ฮ

 ํ นิคหิตจัดเป็นพยัญชนะด้วย

หมายเหตุ : พยัญชนะสันสกฤตเพิ่มอีก ๒ ตัวคือ ศ ษ

 

  ๒)เสียงและรูปพยัญชนะ
                            ๒.๑ พยัญชนะเดี่ยว
                                   พยัญชนะเดี่ยวมีทั้งหมด ๔๔ ตัว  แต่มีเพียง ๒๑ เสียง ดังนี้

เสียงพยัญชนะ

ใีืช้แทนรูปพยัญชนะ

๑. เสียงพยัญชนะ ก

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ก

๒. เสียงพยัญชนะ ค

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ข ฃ ค ฅ ฆ

๓. เสียงพยัญชนะ ง

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ง

๔. เสียงพยัญชนะ จ

ใช้แทนรูปพยัญชนะ จ

๕. เสียงพยัญชนะ ช

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ฉ ช ฌ

๖. เสียงพยัญชนะ ซ

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ซ ศ ษ ส

๗. เสียงพยัญชนะ ด

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ด ฎ

๘. เสียงพยัญชนะ ต

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ต ฏ

๙. เสียงพยัญชนะ ท

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ฐ ถ ฑ ฒ ท ธ

๑๐.เสียงพยัญชนะ น

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ณ น

๑๑.เสียงพยัญชนะ บ

ใช้แทนรูปพยัญชนะ บ

๑๒.เสียงพยัญชนะ ป

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ป

๑๓.เสียงพยัญชนะ พ

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ผ พ ภ

๑๔.เสียงพยัญชนะ ฟ

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ฝ ฟ

๑๕.เสียงพยัญชนะ ม

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ม

๑๖.เสียงพยัญชนะ ย

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ญ ย

๑๗.เสียงพยัญชนะ ร

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ร

๑๘.เสียงพยัญชนะ ล

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ล ฬ

๑๙.เสียงพยัญชนะ ว

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ว

๒๐.เสียงพยัญชนะ อ

ใช้แทนรูปพยัญชนะ อ

๒๑.เสียงพยัญชนะ ฮ

ใช้แทนรูปพยัญชนะ ห ฮ

คำว่า "พื้นเมือง" หมายถึงเสียงวรรณยุกต์ของพยางค์ที่ไม่มีรูปวรรณยุกต์ เช่น กา  ปลา  ขา  ลา  เป็นต้น

 

 ๔.๒ พยัญชนะประสม
                                       พยัญชนะประสม คือ พยัญชนะ ๒ ตัว  ประสมกันด้วยสระเดียวกันพิจารณาในแง่การออกเสียง มีลักษณะดังนี้
                              ๑)อักษรควบ  คือพยัญชนะซึ่งควบกับ  ร  ล  ว และประสมสระเดียวกันแบ่งออกเป็น ๒ ชนิดคือ
                                          (๑)  อักษรควบแท้  เป็นพยัญชนะควบกล้ำหรือพยัญชนะประสมที่ออกเสียงพยัญชนะทั้ง ๒ ตัวพร้อมกัน  มีทั้งสิ้น ๑๑ เสียง ๑๕ รูป  นอกจากนี้ยังนี้ีืยังมีคำเีสียงควบกล้ำใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในภาษาไทย เพราะได้รับอิทธิืพลจากภาษาต่างชาติอย่างภาษอังกฤษ เช่น บร  ได้แก่ เบรก บริดจ์  บรั่นดี เป็นต้ัน , บล  ได้แก่  บล็อก  เป็นต้น , ปร ได้แก่ โปรตีน  โปรตอน  เป็นต้น , ดร ได้แก่ ดรัมเมเยอร์  ดราฟต์ เป็นต้น
                                        
 (๒)อักษรวบไม่แท  เป็นพยัญชนะที่มีรูปเขียนเป็นพยัญชนะควบกล้ำพยัญชนะ "ร"  แต่ออกเสียงเป็นพยัญชนะเดี่ยว  จะออกเสียงเฉพาะพยัญชนะตัีวแรกเท่านั้น   นอกจากนี้ยังมีรูปพยัญชนะ "ทร"  แต่ออกเสียงเปลี่ยนเป็นเสียงพยัญชนะ  "ซ"  เช่นคำว่าีื  ไทร  แทรก  ทรัพย์  ทราบ  ทรง ทรุดโทรม  พุทธา  เป็นต้น
                             ๒) อักษรนำ  คือออกเสียงพยางค์หรือคำที่มีพยัญชนะสองตัวเรียงกันเช่นเดียวกับพยัญชนะควบกล้ำและใช้สระตัวเดียว

                 หมายเหตุ:อักษรควบกล้ำไม่แท้นี้ในทางภาษาศาสตร์ไม่ถือว่าเป็นพยัญชนะควบกล้ำเพราะไม่ได้ออกเสียงยัญชนะทั้ง ๒ ตัว

 

-วรรณยุกต์  หมายถึงการใช้เครื่องหมายแสดงเสียงสูงต่ำของอักษร  วรรณยุกต์แบ่งออกเป็น ๒ อย่างคือ
                    (๑)  รูปวรรณยุกต์ มี ๔ รูปคือ
                           ( ่ )  เรียกว่า  ไม้เอก
                           (  ้)  เรียกว่า   ไม้โท
                           (  ๊ ) เรียกว่า   ไม้ตรี
                           ( ๋ )  เรียกว่า    ไม้จัตวา
                    (๒)  เสียงวรรณยุกต์ มี ๕ เสียง  คือ
                            - เสียงสามัญ  เช่น  ตา  ยา  ดาว  ปลา
                            - เสียงเอก     เช่น  ไข่  ถี่  ไผ่  ปี่
                            - เสียงโท       เช่น  ค่า  บ้าน  ป้า  บ้า
                            - เสียงตรี       เช่น  เชิ้ต  นิ้ว  ค้า  โน้ต
                            - เสียงจัตวา    เช่น  หมู  ขา  ของ  หนา

ภาษานั้นสำคัญไฉน

posted on 26 Oct 2010 13:13 by jiraput101

ภาษานั้นสำคัญไฉน

 

ธรรมชาติของภาษา

 

ข้อที่ 1 ใช้เสียงสื่อความหมาย เสียงในภาษาไทยมี 2 ลักษณะ คือ

           1.1 เสียงที่สัมพันธ์กับความหมาย    หมายความว่า ฟังเสียงแล้วเดาความหมายได้ เสียงเหล่านี้มักจะเป็นเสียงที่

เลียนเสียงธรรมชาติ    เช่น ครืน, เปรี้ยง, โครม, จัก ๆ หรือเลียนเสียงสัตว์ร้อง เช่น กา, อึ่งอ่าง, แพะ,    เจี๊ยบ, ตุ๊กแก

              1.2 เสียงที่ไม่สัมพันธ์กับความหมาย    ในแต่ละภาษาจะมีมากกว่าเสียงที่สัมพันธ์กับความหมาย เพราะเสียงต่าง ๆ

 จะมีความหมายว่าอย่างไรนั้น    ขึ้นอยู่กับข้อตกลงกันของคนที่ใช้ภาษานั้น ๆ เช่น ในภาษาไทยกำหนดความหมายของเสียง   กิน ว่า

นำของใส่ปากแล้วเคี้ยวกลืนลงคอ ภาษาอังกฤษใช้เสียง eat ในความหมายเดียวกันกับเสียงกิน

 

ข้อที่ 2 ภาษาจะเกิดจากการรวมกันของหน่วยเล็ก ๆ จนเป็นหน่วยที่ใหญ่ขึ้น

            หน่วยในภาษา หมายถึง    ส่วนประกอบของภาษาจะมีเสียงคำและประโยค ผู้ใช้ภาษาสามารถเพิ่มจำนวนคำจำนวนประโยค

ขึ้นได้มากมาย เช่น ในภาษาไทยเรามีเสียงพยัญชนะ 21 เสียง เสียงสระ 24 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5  เสียง ผู้เรียนลองคิดดูว่าเมื่อเรา

นำเสียงพยัญชนะ เสียงสระ เสียงวรรณยุกต์มาประกอบกันก็จะได้คำมากมาย    นำคำมาเรียงต่อกันก็จะได้เป็นวลี  เป็นประโยค เราจะ

สร้างประโยคขึ้นได้มากมาย และหากเรานำประโยคที่สร้างขึ้นมาเรียงต่อกันโดยวิธีมารวมกัน   มาซ้อนกัน ก็จะทำให้ได้ประโยคที่ยาว

ออกไปเรื่อย ๆ

 

ข้อที่ 3 ภาษามีการเปลี่ยนแปลง

           สาเหตุของการเปลี่ยนแปลง

           1. การพูดจากกันในชีวิตประจำวัน    สาเหตุนี้อาจจะทำให้เกิดการกลมกลืนเสียง เช่น เสียงเดิมว่า

อย่างนี้

กลายเป็น

อย่างงี้

มะม่วงอกพร่อง

กลายเป็น

มะม่วงอกร่อง

สามแสน

กลายเป็น

สามเสน

สู้จนเย็บตา

กลายเป็น

สู้จนยิบตา

                                     

                                                                                                                                                             

              2. อิทธิพลของภาษาอื่น    จะเห็นว่าภาษาอังกฤษมีอิทธิพลในภาษาไทยมากที่สุดอยู่ในขณะนี้ เช่น มาสาย มักจะ

ใช้ว่ามาเลท    (late)

              คำทักทายว่า สวัสดี    จะใช้ ฮัลโล (ทางโทรศัพท์) หรือเป็นอิทธิพลทางด้านสำนวน เช่น สำนวนที่นิยมพูดในปัจจุบัน   

ดังนี้

              “ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น”    น่าจะพูดว่า “ได้รับการต้อนรับอย่างดี”

              “จับไข้” น่าจะพูดว่า “เป็นไข้” นันทิดา แก้วบัวสาย จะมาในเพลง “เธอ” น่าจะพูดว่า นันทิดา แก้วบัวสายจะมาร้องเพลง

“เธอ”

             3. ความเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม   

              สิ่งแวดล้อมมีการเปลี่ยนแปลง มีความเจริญมากขึ้น ของเก่าก็เลิกใช้ สิ่งใหม่ก็เข้ามาแทนที่ เช่น การหุงข้าวสมัยก่อน

มีการดงข้าว แต่ปัจจุบันใช้หม้อหุงข้าวไฟฟ้า คำว่า ดงข้าว ก็เลิกใช้ไป หรือบ้านเรือนสมัยก่อนจะใช้ไม้ไผ่ปูพื้น  จะเรียกว่า “ฟาก”

ปัจจุบันใช้กระเบื้อง ใช้ปูน ปูแทน คำว่า ฟาก ก็เลิกใช้ไป นอกจากนี้ยังมีคำอีกพวกที่เรียกว่า คำสแลง หรือแสลง เป็นคำที่มีอายุ

ในการใช้คำสั้น ๆ จะนิยมใช้เฉพาะวัย เฉพาะคนในแต่ละยุคสมัย    เมื่อหมดสมัย หมดวัยนั้น คำเหล่านี้ก็เลิกใช้ไป

           

                                                             ตัวอย่างคำแสลง เช่น    กระจอก กิ๊กก๊อก เจ๊าะแจ๊ะ ซ่า เว่อ ฯลฯ

           

                                                             สรุป ภาษาทุกภาษาต้องมีการเปลี่ยนแปลง    สาเหตุการเปลี่ยนแปลงมี 3 ประการ ดังนี้

                                         1. การพูดจากันในชีวิตประจำวัน

                                         2. อิทธิพลของภาษาอื่น

                                         3. ความเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม

               อย่างไรก็ตาม ภาษาเป็นเอกลักษณ์ของชาติ  เป็นวัฒนธรรมที่มีลักษณะเฉพาะตัว ดังนั้น จึงควรช่วยกันรักษาเอกลักษณ์

ของภาษาทางด้านไวยากรณ์อย่าให้เปลี่ยนแปลง

เสียงและอักษรไทย

 

               เสียง

           ในภาษาไทยจะมีเสียงสระ    เสียงพยัญชนะ และเสียงวรรณยุกต์

             เสียงสระ เกิดจากลมที่ออกจากปอด    ไม่มีการปิดกั้นลมผ่านลำคอออกมาโดยตรง

             เสียงสระในภาษาไทย    มี 24 เสียง จำแนกได้เป็น 2 พวก คือ

              1. สระเดี่ยว หรือเรียกอีกอย่างว่า    สระแท้ มีทั้งหมด 18 เสียง

                อะ/อา/อิ/อี/อึ/อื/อุ/อู/เอะ/เอ/แอะ/แอ/โอะ/โอ/เอาะ/ออ/เออะ/เออ

              2. สระเลื่อน หรือเรียกอีกอย่างว่า    สระประสม มี 6 เสียง ได้แก่

                เอียะ คือ อิ+อะ,    เอีย คือ อี+อา, เอือะ คือ อึ+อะ, เอือ คือ อึ+อา, อัวะ คือ อุ+อะ, อัว คือ อู+อา

            

                                เสียงพยัญชนะ หมายถึง เสียงที่เดินทางไม่สะดวก ทางเดินของลมถูกปิดกั้นหรือถูกทำให้แคบจนลมต้องเสียดแทรก

ออกมา

              เสียงพยัญชนะในภาษาไทย    มี 21 เสียง ได้แก่ เสียง กอ/คอ/งอ/จอ/ชอ/ซอ/ดอ/ตอ/ทอ/นอ/บอ/ปอ/พอ/ฟอ/มอ/ยอ/

รอ/ลอ/วอ/ ออ/ฮอ

 

             เสียงวรรณยุกต์ หมายถึง เสียงที่เปล่งออกมาแล้วจะมีเสียงสูงต่ำต่างๆ กันเสียงสูงต่ำที่ต่างกันนี้มีนัยสำคัญทำให้

ความหมายต่างกัน    เสียงวรรณยุกต์มี 5 เสียง คือ เสียงสามัญ เสียงเอก เสียงโท เสียงตรี และเสียงจัตวา

               อักษรไทย

           อักษร คือ เครื่องหมายที่ใช้แทนเสียง อักษรไทย คือ เครื่องหมายที่ใช้แทนเสียงในภาษาไทย อักษรที่ใช้แทนเสียง

สระเรียกว่ารูปสระ อักษรที่ใช้แทนเสียงพยัญชนะเรียกว่า รูปพยัญชนะ อักษรที่ใช้แทนระดับเสียงสูงต่ำ เรียกว่า รูปวรรณยุกต์

           เมื่อใช้อักษรแทนเสียงในพยางค์ก็จะมีอักษรแทนเสียงพยัญชนะต้น    และสระ เช่น พา ดู ถ้าพยางค์นั้นมีพยัญชนะท้าย

ก็จะมีอักษรที่แทนเสียงพยัญชนะท้าย    ซึ่งเรียกว่าพยัญชนะสะกด เช่น กิน มาก รีบ บางพยางค์จะมีอักษรแทนเสียงสูงต่ำด้วย   

เช่น บ้านป้า ข้า จ๊ะเอ๋

             ดังนั้น อักษรไทยก็คือเครื่องหมายที่ใช้แทนเสียงในภาษาไทย    โดยจำแนกออกมาเป็นรูป ดังนี้

            1. เสียงพยัญชนะจะมี    21 เสียง มีรูปพยัญชนะ 44 รูป คือ ก-ฮ

           2. เสียงสระ จะมี    24 เสียง มีรูปสระ 21 รูป แต่จะมีเสียงสระอีกประเภทหนึ่งที่มีเสียงเหมือนมีเสียงตัวสะกด  และเป็น

เสียงที่ซ้ำกับเสียงที่มีอยู่ในภาษาไทยแล้ว เสียงที่ซ้ำเหล่านี้เรียกว่า    เสียงสระเกินมี 8 เสียง คือ เสียง อำ ใอ (ไอ) เอา ฤ ฤา หากจะนำ

เสียงสระเกินมารวมก็จะได้เสียงสระในภาษาไทย    32 เสียง

            3. เสียงสูงต่ำในภาษา    จะเรียกว่าเสียงวรรณยุกต์ พยางค์ที่มีพยัญชนะและสระเหมือนกัน แต่เสียงสูงต่ำไม่เหมือนกันจะ

ทำให้ความหมายต่างกัน    อักษรที่ใช้แทนเสียงสูงต่ำ เรียกว่า วรรณยุกต์มี 5 เสียง 4 รูป

          ข้อสังเกตเกี่ยวกับการใช้อักษรไทย

          ในการใช้ภาษาเพื่อส่งเสริมบุคลิกภาพนั้น    ผู้เรียนจะต้องใช้อักษรไทยได้อย่างถูกต้องในการถ่ายทอดเสียงออกมาเป็นลาย

ลักษณ์อักษร    ซึ่งการใช้อักษรแทนเสียงในภาษาไทยมีปัญหาควรพิจารณาดังนี้

            1. รูปพยัญชนะหลายรูปมีเสียงซ้ำกันทำให้เกิดปัญหาในการเขียนรูปว่าควรจะใช้รูปใดแทนเสียงที่ซ้ำนั้น 
ความงามของธรรมชาติในชีวิตของคุณคืออะไร